Zaczarowany Kociołek Margo

Swego czasu, bo to jeszcze było w zeszłym roku na wiosnę, za prośbą mojej Teściowej, zawzięłam się na dość okazały i nieładny mebel - stół, pozyskany od niewiadomo skąd. Od razu został wywieziony na działkę, gdzie miał stać na tarasie, ale i tam był nijaki.

Stół był paskudny i aż nie chciało się na niego patrzeć. Stał zawsze przykryty obrusem, aby nie było widać jego zwykłości.

Dałam się namówić i...

Praca zaczęła się od porządnego szlifowania. Jednak okazało się, że niestety tylko nogi są drewniane a reszta jest z płyty. W szlifowaniu uzyskałam pomoc mojego męża, gdyż siła mężczyzny jest nieoceniona min. w takich przypadkach.

Tutaj widać stół już częściowo oszlifowany.

Ręce bolały od szlifierki i papieru ściernego, ale po pewnym czasie wielowarstwowa ilość nałożonej farby zamieniła się w pył.

Później poszło już łatwiej.

Stół pomalowałam podkładem, później brązową farbą akrylową. Powoskowałam jak widać całość dosyć obficie i na koniec pomalowałam farbą w kolorze bardzo jasnym, ale nie białym. Szlifowaniem i drapaniem wydobyłam zadowalające mnie zadrapania. Następnie zajęłam się nakładaniem motywów i ich cieniowaniem. Następnie lakierownie zwykłym lakierem oraz szlifowanie powstałych zadziorków do gładkości i kolejne warstwy lakierowania, ale tym razem już lakierem poliuretanowym. Lakier ten jest trwardszy i badziej wytrzymały, bo stół ma stać na tarasie. Poza tym lekko żółknie i nadaje jeszcze większego charakteru i efektu postarzenia.

Efekt końcowy.

Pozostało mi jedynie jeszcze wykończenie dwóch środkowych płyt, dzięki którym stół staje się większy po rozsunięciu. A to już pestka po wykonaniu takiej roboty, tylko czas potrzebny.