Zaczarowany Kociołek Margo

Tak właściwie jestem sama zdziwiona... ale takowa rzecz się jednak stała. Wychowałam Listonosza! Tu gdzie mieszkam, a mieszkam od nie tak dawna, ale na tyle długo, aby zapoznać miejscowe zwyczaje. Nie wiem czy obowiązujące, ale napewno istniejące. Każdy wchodzi do każdego bez pukania, czy bez zapowiedzi... Szlak mnie trafia na takie dawnowsiowe zwyczaje, nie obrażając nikogo oczywiście. Ja nauczona, że bez pukania i odzewu się nie wchodzi, tłumacząc: nieproszony nie wchodź bo oberwiesz...

A tu każdy do każdego jak do siebie... bo mam sprawę do somsiada, bo listonosz, bo korą i ziemią handluję, bo coś jeszcze... i włazi taki Włazik beszczelnie. A wiadomo, jak to w domowych pieleszach bywa nie zawsze człowiek odziany bywa do końca i stara się czuć jak u siebie, a tu niespodzianka. A ku ku... Jestem ci ja! Domokrążcy podjeżdżając cisną klakson: wychodź błaźnie podjechałem i mam sprawę! Rany. Co za zwyczaj paskudny. Aż mnie czasami krew zalewa. A jakże Listonosz należał również do grona tych poczciwców. Jednak od jakiegoś czasu pewnego podjeżdża, nie wrzeszczy, podchodzi pod dom i grzecznie puka do drzwi uśmiechnięty miło. Jeszcze łapie od razu za klamkę, ale to już rzadziej mu sie zdarza, bo wie że to nie mile widziane w tym domostwie. Tak bardziej ludzko i miastowo. Ludziska kochane.

Nie do wiary, ale naprawdę wychowałam Listonosza... A to już cosik jest. Może dalej pójdzie gładko.

Takie widocznie uroki mieszkania poza miastem, alem przywykiem do siebie i będzie łatwiej...